و حروف را بتواند اداء نمايد ولى مستقلا قادر بر تلاوت آن نباشد كفايت نكرده و هنوز مرد ذمّه‌اش بوى بدهكار مىباشد . لازم بتوضيح و تذكر است كه مرجع در مقدار تحقق استقلال در تلاوت عرف مىباشد به اين معنا اگر زن مقدارى از سوره يا آيه را مستقلا توانست بخواند و مقدارى از آن را عاجز بود ولى معذلك عرف حكم كند كه وى سوره را ياد گرفته و بر تلاوتش مستقلا قادر گشته است در اينجا مرد از عهده پرداخت مهر برآمده و چيزى ديگر بذمّه‌اش نمىباشد . بنابراين به صرف اينكه زن بر اداء و تلاوت يك يا دو كلمه قادر و مسلّط بشود چون عرف آن را حدّ استقلال در تلاوت نمىداند لاجرم كفايت نمىكند . و بهر صورت پس از صدق تعليم از نظر عرف و تحقق حدّ استقلال در تلاوت اگر زن آن را فراموش نمود و آنچه آموخته بود از يادش رفت اين امر قادح نبوده و باعث اشتغال ذمه دوباره مرد به آن نمىشود تا بر وى تعليم دوباره لازم گردد و در اينحكم فرقى نيست بين آنكه تمام آنچه را كه مىبايد تعليم كند بوى آموخت و سپس از ياد زن رفت يا مقدارى از آن را بوى تعليم كرد و قبل از اينكه باقى را به او بياموزد آنچه ياد گرفته بود نسيان نمود چه آنكه در هردو صورت دليل تحقق برائت و فراغ ذمّه مرد از آنچه به عهده وى آمده است مىباشد . قوله : و لو تشاحا فى التعيين : كلمه [ تشّاح ] به معناى نزاع و اختلاف است و مقصود از اينفرع نه اينست كه يكى مدعى تعيين مهر و ديگرى منكر آن باشد بلكه منظور آنست كه هردو در اصل تعيين